PraatPaal

Is Jef dood?
 

Fuck Joomla

Fles melk of melkfles?
 

Interviewspecial

Redactioneel PDF Afdrukken E-mailadres
Geschreven door Katrin Swartenbroux   
vrijdag 25 maart 2011 12:56

Doorgaan, we zullen doorgaan. Wat Ramses Shaffy in 1974 op vinyl uitbracht, behelst nu onze hele Westerse maatschappij. Wie niet vooruitgaat, staat stil, en stilstand is achteruitgang. We racen door het leven, krabbelen weer recht en klauwen ons een weg naar het beoogde doel. Ook in deze tweede editie van BaanBreker werpen we een mistlicht op de verschillende kanten van ‘onderweg zijn’.


We volgen een orgaan van donor naar ontvanger en aanhoren straffe verhalen van de modale treinreiziger. We praten met muzieksensatie Das Pop, die in een kaarsrechte lijn het pad naar succes bewandelt, en met Nikolaj Kovdal die zich moeilijk aan een vaste keukenstek kan binden. Terwijl tram- en buschauffeurs staken om meer veiligheid dendert het mediacircus met knarsende wielen en een karrevracht aan komkommers het land door.En al ligt het af te leggen traject soms vol kuilen, opgejaagde Palestijnen of de 22-jarige Joris die al sinds zijn geboorte in een rolstoel zit, tonen ons dat waar een wil is, altijd een weg te banen valt.

 

Te land, ter zee of in de lucht, door de bloedhete woestijn of in een geairconditionede treinwagon: allemaal volgen we onze eigen weg. We betalen voor een abonnement, rijden zwart of zoeken de goedkoopst mogelijke oplossing. Sommigen maken van het rijden hun beroep, anderen worden door de natuur gekluisterd aan hun vier wielen.


Hoewel het ene verhaal u misschien meer in vervoering brengt dan het andere is het noodzakelijk om te beseffen dat iedere afgelegde weg die deze tweede Baanbreker mogelijk maakte even belangrijk was.

Enjoy the ride.

 
BaanBrekend PDF Afdrukken E-mailadres
Geschreven door Inge Pelemans   
zondag 20 februari 2011 09:04


Eén, twee, drie piano! En als je ook maar een vin verroert, ben je 'af'. Het is een spelletje uit de oude doos, al lang vergeten en niet meer van deze tijd. Stilstaan hoort niet langer. Stilstaan is achteruitgaan. Dat weet nu iedereen. Daarom is de hele wereld zo intensief onderweg.

De intensiteit waarmee alles en iedereen in beweging is, zegt trouwens niets over de vooruitgang die geboekt wordt. Kijk maar naar de verkozen bestuurders van ons land. Hoe hard ze ook timmeren aan de weg naar een nieuwe federale regering, hij lijkt met meer kuilen bezaaid dan onze nationale snelwegen na de vriesellende van afgelopen winter. Het wereldrecord regeringsvorming staat nu op naam van ons land. Daar mag je terecht verontwaardigd over zijn. Maar een blik over de Europese staatsgrenzen leert dat in veel landen - Tunesië, Egypte, Syrië, om maar enkele te noemen - de politieke taferelen nog net iets schrijnender zijn. Zij nemen democratische landen als het onze als voorbeeld, godbetert.


Wij kijken met verwondering naar hen, zij staren minstens even verwonderd naar ons. We leven op dezelfde aardkloot, maar in totaal verschillende werelden. Hoe langer, hoe meer mensen voelen de lokroep van die andere, onbekende manier van leven op dat verre continent. Ze willen het beleven, meemaken, proeven hoe het is. Je ruilt je leven voor even met dat van iemand anders.

'Ik ben daar mezelf tegengekomen', zeggen sommige globetrotters bij thuiskomst. Ze hebben ontdekt wie ze zijn. Ze zijn een beetje dieper doorgedrongen tot de kern van het leven dat ze willen leiden. Nog zo een 'must' van deze tijd: op zoek gaan naar wie je bent. Stilstaan kan echt niet, je moet groeien, jezelf ontplooien. Op weg gaan met jezelf.

Ik benijd ze niet. Die mensen die hun koffer kunnen pakken en vertrekken. Het is niet mijn ding. Ik ben behoorlijk honkvast. Ik zou niet beroepshalve weken op zee kunnen doorbrengen. Evenmin zie ik mezelf voortdurend het vliegtuig nemen om morgen hier op te treden en overmorgen daar mijn opwachting te maken. Het heeft niets met vliegangst te maken. Het is gewoonweg niet aan mij besteed. Een leven onderweg moet je in het bloed zitten.

Ik blijf dus liever thuis en beslis een opleiding journalistiek te volgen. Nochtans ben ik de schoolbanken al lang ontgroeid: ik flaneer al meer dan tien jaar op de arbeidsmarkt. Maar het kriebelt. Ik wil iets anders. Ik gooi een heleboel zekerheden overboord misschien alleen om een zwart gat te vinden. Toegegeven, het is een peulenschil vergeleken met een regeringsvorming of een gevecht om democratie, maar voor mij niet minder baanbrekend.

Inge Pelemans
Hoofdredactie BaanBreker